Okna redukują przeciek widma DFT, przez redukcję amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Sprawia się to poprzez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, zarówno na początku, jak i na jego końcu zakresu próbkowania, ażeby bez problemu dążył do pojedynczej wspólnej wartości. Istnieje kilka różnych kształtów okienek, które mają swoje prywatne zalety i minusy. Wybór właściwego okienka zależy od zastosowań, ale niezależnie od tego, które okno będzie dobrane, zawsze redukuje się przeciek występujący w wartościach wyjściowych transformaty, porównując z przeciekiem występującym dla okienka prostokątnego. Okienka Bartletta, Hamminga i Hanninga mają dużo większe wygłuszanie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków zasadniczych jest dwa razy większa, niż dla okienka prostokątnego. Im szerszy listek główny, tym niższa jest rozdzielczość DFT. Maksymalne wygłuszenie w paśmie zaporowym wykazuje okienko Blackmana-Harrisa, niemniej jednak ma co więcej jedną z największych szerokości listka podstawowego. Całościowo można spostrzec, że im większe wyciszenie listków pobocznych, tym szerszy staje się listek zasadniczy. Wybór okienka stanowi kompromis pomiędzy szerokością listka bocznego, niwelowaniem w paśmie nieprzepustowym i szybkością niwelowania listków bocznych w miarę wzrostu częstotliwości. Okno Kaisera posiada nastawialny czyli dobroć, umożliwiająca w pewnym stopniu dostać pożądany kompromis.